Blog

a bunch of crayons sitting on top of a piece of paper

Η σύνδεση ανάμεσα στο σώμα, το τραύμα και τη μνήμηΠολλοί άνθρωποι βιώνουν στιγμές όπου το σώμα τους αντιδρά έντονα χωρίς να μπορούν να εξηγήσουν ακριβώς το γιατί.Ένα σφίξιμο στο στήθος. Μια ξαφνική ταχυκαρδία. Δυσκολία χαλάρωσης. Έντονη συναισθηματική αντίδραση σε κάτι που «λογικά» μοιάζει μικρό.Και πολλές φορές εμφανίζεται η απορία:«Γιατί αντιδρώ έτσι ενώ ξέρω πως είμαι ασφαλής;»Τα τελευταία χρόνια, η ψυχοθεραπεία και η νευροεπιστήμη στρέφονται όλο και περισσότερο στη μελέτη της σχέσης ανάμεσα στο σώμα, το τραύμα και τη μνήμη. Σύγχρονες θεωρίες και έρευνες δείχνουν πως κάποιες εμπειρίες δεν αποθηκεύονται μόνο ως συνειδητές αναμνήσεις ή σκέψεις. Μπορεί να αφήσουν αποτύπωμα και στο σώμα.Το σώμα θυμάται με διαφορετικό τρόποΌταν ακούμε τη λέξη «μνήμη», συνήθως σκεφτόμαστε γεγονότα που μπορούμε να περιγράψουμε με λόγια. Αναμνήσεις που θυμόμαστε συνειδητά.Όμως ο ανθρώπινος οργανισμός διαθέτει και έναν πιο σιωπηλό τρόπο καταγραφής εμπειριών.Το σώμα και το νευρικό σύστημα μαθαίνουν μέσα από την εμπειρία:<ul><li>τι είναι ασφαλές,</li><li>τι μοιάζει απειλητικό,</li><li>πότε χρειάζεται να υπάρχει επιφυλακή,</li><li>και πώς πρέπει να προστατευτούμε.</li></ul>Έτσι, κάποιες εμπειρίες μπορεί να συνεχίσουν να επηρεάζουν το σώμα ακόμη κι όταν δεν υπάρχουν ξεκάθαρες αναμνήσεις ή λέξεις για να τις περιγράψουμε.Αυτό δεν σημαίνει ότι το σώμα «θυμάται» κυριολεκτικά κάθε γεγονός. Σημαίνει όμως ότι το νευρικό σύστημα μπορεί να διατηρεί μοτίβα προστασίας και επιβίωσης που κάποτε ήταν απαραίτητα.Όταν το σώμα μιλά πριν από τις λέξειςΙδιαίτερα σε περιόδους έντονου στρες ή σε πρώιμες εμπειρίες ζωής, πολλά συναισθήματα και βιώματα δεν επεξεργάζονται πάντα λεκτικά ή συνειδητά.Γι’ αυτό και κάποιες φορές το σώμα «μιλά» πρώτο:<ul><li>μέσα από χρόνιες εντάσεις,</li><li>δυσκολία ύπνου,</li><li>σωματική κόπωση,</li><li>ψυχοσωματικά συμπτώματα,</li><li>δυσκολία χαλάρωσης,</li><li>ή έντονες συναισθηματικές αντιδράσεις που μοιάζουν δυσανάλογες με το παρόν.</li></ul>Ο ψυχίατρος Bessel van der Kolk, μέσα από το έργο του πάνω στο ψυχικό τραύμα, περιγράφει αυτή ακριβώς τη σύνδεση ανάμεσα στις τραυματικές εμπειρίες και στο σώμα. Υποστηρίζει πως το σώμα συχνά διατηρεί το αποτύπωμα εμπειριών που δεν έχουν ακόμη επεξεργαστεί ή νοηματοδοτηθεί.Με άλλα λόγια, κάποιες φορές το σώμα αντιδρά πριν προλάβει το μυαλό να καταλάβει τι συμβαίνει.Όταν οι παλιές εμπειρίες επηρεάζουν το παρόνΆνθρωποι που έχουν μεγαλώσει σε περιβάλλον με αστάθεια, ένταση, υπερβολική κριτική, φόβο ή συναισθηματική ανασφάλεια μπορεί να έχουν μάθει να βρίσκονται διαρκώς σε επιφυλακή.Αυτό μπορεί να εμφανίζεται αργότερα στη ζωή μέσα από:<ul><li>υπερανάλυση,</li><li>δυσκολία εμπιστοσύνης,</li><li>ανάγκη ελέγχου,</li><li>φόβο εγκατάλειψης,</li><li>απομάκρυνση από τους άλλους,</li><li>ή δυσκολία να χαλαρώσουν πραγματικά.</li></ul>Πολλές από αυτές τις αντιδράσεις δεν αποτελούν «υπερβολή» ή αδυναμία χαρακτήρα. Συχνά είναι τρόποι με τους οποίους το σώμα και το νευρικό σύστημα έμαθαν κάποτε να προστατεύουν τον άνθρωπο.Η σημασία της ασφάλειας στην ψυχοθεραπείαΜέσα σε αυτό το πλαίσιο, η ψυχοθεραπεία δεν αφορά μόνο την κατανόηση των σκέψεων ή του παρελθόντος.Πολλές φορές αφορά και τη δημιουργία μιας νέας εμπειρίας ασφάλειας, μέσα στη σχέση, στο σώμα και στο νευρικό σύστημα.Μέσα από μια σταθερή και ασφαλή θεραπευτική σχέση, το άτομο μπορεί σταδιακά:<ul><li>να αναγνωρίσει τις αντιδράσεις του,</li><li>να συνδεθεί περισσότερο με το σώμα και τα συναισθήματά του,</li><li>να κατανοήσει τους μηχανισμούς προστασίας του,</li><li>και να βιώσει ότι δεν χρειάζεται να βρίσκεται συνεχώς σε επιφυλακή.</li></ul>Η θεραπεία δεν «σβήνει» το παρελθόν. Μπορεί όμως να βοηθήσει το σώμα να αποκτήσει νέες εμπειρίες ασφάλειας, σύνδεσης και ρύθμισης.Ακούγοντας το σώμα με περισσότερη κατανόησηΤο σώμα και ο ψυχισμός δεν λειτουργούν ξεχωριστά. Οι εμπειρίες μας επηρεάζουν όχι μόνο τον τρόπο που σκεφτόμαστε, αλλά και τον τρόπο που αισθανόμαστε, σχετιζόμαστε και υπάρχουμε μέσα στο σώμα μας.Πολλές αντιδράσεις που σήμερα μας δυσκολεύουν μπορεί κάποτε να αποτέλεσαν τρόπους προστασίας και προσαρμογής. Και πίσω από αυτές τις αντιδράσεις δεν βρίσκεται απαραίτητα «υπερβολή» ή αδυναμία, αλλά ένα νευρικό σύστημα που προσπάθησε να μας κρατήσει ασφαλείς.Η θεραπεία μπορεί να αποτελέσει έναν χώρο όπου το σώμα δεν χρειάζεται πια να βρίσκεται διαρκώς σε επιφυλακή. Έναν χώρο όπου, σταδιακά, μπορεί να δημιουργηθεί περισσότερη σύνδεση, κατανόηση και ασφάλεια τόσο με τον εαυτό μας όσο και με τους άλλους.

Μπορεί το σώμα να κρατά εμπειρίες που το μυαλό έχει ξεχάσει;

Μια σύντομη ματιά στη θεωρία του πνευμονογαστρικού νεύρου (Polyvagal Theory) και στη σύνδεσή της με την ψυχοθεραπεία.Πολλοί άνθρωποι λένε συχνά:«Δεν μπορώ να χαλαρώσω.» «Νιώθω συνέχεια σε ένταση.» «Ακόμη κι όταν όλα είναι καλά, το σώμα μου δεν ηρεμεί.»Συχνά προσπαθούμε να εξηγήσουμε αυτές τις εμπειρίες μόνο μέσα από τη σκέψη ή το άγχος. Όμως πολλές φορές το σώμα μας λειτουργεί σαν να βρίσκεται ακόμη σε κίνδυνο, ακόμη κι όταν ο κίνδυνος έχει περάσει.Η θεωρία του πνευμονογαστρικού νεύρου (Polyvagal Theory), που αναπτύχθηκε από τον νευροεπιστήμονα Stephen Porges, έφερε μια διαφορετική ματιά στον τρόπο που κατανοούμε το άγχος, το τραύμα και τη συναισθηματική ρύθμιση.Η θεωρία αυτή βασίζεται στην ιδέα ότι το νευρικό μας σύστημα επηρεάζει βαθιά τον τρόπο που αισθανόμαστε ασφάλεια, σχετιζόμαστε με τους άλλους και ανταποκρινόμαστε στο στρες.Τα τελευταία χρόνια, η Polyvagal Theory έχει επηρεάσει σημαντικά τον χώρο της ψυχοθεραπείας και ιδιαίτερα τις προσεγγίσεις που δίνουν έμφαση:<ul><li>στο τραύμα,</li><li>στη θεραπευτική σχέση</li><li>στη σύνδεση σώματος και ψυχισμού,</li><li>αλλά και στη σημασία της συναισθηματικής ασφάλειας. </li></ul>Μέσα από αυτό το πρίσμα, πολλές δυσκολίες δεν αντιμετωπίζονται πλέον μόνο ως «σκέψεις» ή «συμπεριφορές», αλλά και ως τρόποι με τους οποίους το νευρικό σύστημα έχει μάθει να προστατεύει τον άνθρωπο.&nbsp; Τι είναι το πνευμονογαστρικό νεύρο;Το πνευμονογαστρικό νεύρο (vagus nerve) συνδέει τον εγκέφαλο με βασικά όργανα του σώματος, όπως η καρδιά, οι πνεύμονες και το πεπτικό σύστημα, και παίζει σημαντικό ρόλο στη ρύθμιση του οργανισμού μας.Σύμφωνα με την Polyvagal Theory, το νευρικό μας σύστημα «σκανάρει» συνεχώς το περιβάλλον αναζητώντας απαντήσεις σε ένα βασικό ερώτημα:«Είμαι ασφαλής ή όχι;»Αυτή η διαδικασία συμβαίνει πολλές φορές ασυνείδητα και επηρεάζει τον τρόπο που αισθανόμαστε, σκεφτόμαστε και σχετιζόμαστε με τους άλλους.Οι τρεις βασικές καταστάσεις του νευρικού συστήματος1. Ασφάλεια και σύνδεσηΌταν το σώμα νιώθει ασφαλές:<ul><li>μπορούμε να χαλαρώσουμε,</li><li>να συνδεθούμε με τους άλλους,</li><li>να σκεφτούμε πιο καθαρά,</li><li>να έχουμε πρόσβαση στα συναισθήματά μας.</li></ul>Σε αυτή την κατάσταση, το νευρικό σύστημα δεν χρειάζεται να βρίσκεται σε άμυνα. 2. Κατάσταση επιβίωσης &nbsp;Fight / FlightΌταν το σώμα αντιληφθεί κίνδυνο, μπορεί να εμφανιστούν:<ul><li>άγχος,</li><li>υπερένταση,</li><li>ταχυκαρδία,</li><li>υπερανάλυση,</li><li>ανάγκη ελέγχου,</li><li>δυσκολία χαλάρωσης.</li></ul>Το νευρικό σύστημα προετοιμάζεται να προστατευτεί.Ακόμη κι όταν ο κίνδυνος δεν υπάρχει πραγματικά στο παρόν, το σώμα μπορεί να συνεχίζει να αντιδρά σαν να υπάρχει.3. Πάγωμα Freeze / Shutdown&nbsp;Όταν το στρες γίνεται έντονο ή παρατεταμένο, το σώμα μπορεί να «κλείσει»:<ul><li>εξάντληση,</li><li>μούδιασμα,</li><li>απόσυρση,</li><li>δυσκολία κινητοποίησης,</li><li>αποσύνδεση από το συναίσθημα ή το σώμα.</li></ul>Πολλές φορές αυτή η κατάσταση παρερμηνεύεται ως αδυναμία ή τεμπελιά, ενώ στην πραγματικότητα αποτελεί έναν προστατευτικό μηχανισμό του οργανισμού.Το σώμα μαθαίνει την ασφάλειαΤο νευρικό μας σύστημα διαμορφώνεται μέσα από εμπειρίες και σχέσεις.Όταν κάποιος έχει μεγαλώσει σε περιβάλλον με ένταση, αστάθεια ή συναισθηματική ανασφάλεια, το σώμα μπορεί να έχει μάθει να βρίσκεται διαρκώς σε επιφυλακή.Αυτό δεν σημαίνει ότι υπάρχει κάτι «λάθος» με τον άνθρωπο. Συχνά σημαίνει ότι το νευρικό του σύστημα προσαρμόστηκε με τον καλύτερο τρόπο που μπορούσε.Μπορεί να αλλάξει αυτό;Ναι. Το νευρικό σύστημα έχει την ικανότητα να επαναρυθμίζεται μέσα από νέες εμπειρίες ασφάλειας.Η διαδικασία αυτή συνήθως συμβαίνει σταδιακά, μέσα από:<ul><li>ασφαλείς σχέσεις,</li><li>θεραπευτική σύνδεση,</li><li>επαφή με το σώμα,</li><li>ξεκούραση,</li><li>όρια,</li><li>συναισθηματική αναγνώριση και αποδοχή.</li></ul>Μερικές φορές ακόμη και μικρές εμπειρίες ασφάλειας μπορούν να λειτουργήσουν βαθιά ρυθμιστικά για το σώμα και το νευρικό σύστημα.Ίσως λοιπόν το ερώτημα να μην είναι μόνο: «Γιατί αντιδρώ έτσι;»Αλλά και: «Τι έχει μάθει το νευρικό μου σύστημα για την ασφάλεια;»Και ίσως η θεραπεία να αφορά, μεταξύ άλλων, τη σταδιακή εμπειρία ότι δεν χρειάζεται να ζούμε συνεχώς σε κατάσταση επιβίωσης.Ίσως κάπως έτσι, αργά και με ασφάλεια, το σώμα να αρχίσει να μαθαίνει ότι η ηρεμία δεν είναι πια κάτι ξένο.

«Όταν το σώμα δεν νιώθει ασφαλές»

Στην καθημερινότητά μας, οι στιγμές “κενού” έχουν σχεδόν εξαφανιστεί. Κάθε παύση γεμίζει εύκολα, με ένα μήνυμα, ένα scroll, ένα βίντεο. Όμως τι συμβαίνει όταν δεν αφήνουμε πια χώρο για τη βαρεμάρα;Η βαρεμάρα ως ψυχολογικό σήμαΣυχνά βλέπουμε τη βαρεμάρα ως κάτι αρνητικό, μια κατάσταση που πρέπει να αποφύγουμε.Ωστόσο, η σύγχρονη ψυχολογική έρευνα δείχνει ότι αποτελεί ένα σημαντικό ψυχολογικό σήμα. Σύμφωνα με τον Eastwood και τους συνεργάτες του (2012), εμφανίζεται όταν δυσκολευόμαστε να συνδεθούμε ουσιαστικά με αυτό που κάνουμε.Με αυτόν τον τρόπο, η βαρεμάρα μπορεί να μας δείχνει ότι κάτι χρειάζεται αλλαγή, είτε στο περιβάλλον μας είτε στην εσωτερική μας κατεύθυνση.Μια εποχή χωρίς «κενό»Στη σύγχρονη ζωή, οι στιγμές χωρίς ερέθισμα έχουν μειωθεί σημαντικά. Ακόμη και όταν εμφανίζεται η βαρεμάρα, σπάνια μένουμε μαζί της. Την καλύπτουμε σχεδόν αυτόματα.Η έρευνα δείχνει ότι αυτές οι «κενές» στιγμές έχουν σημαντική λειτουργία. <ul><li>συνδέονται με αυξημένη δημιουργικότητα (Mann &amp; Cadman, 2014)</li><li>επιτρέπουν την περιπλάνηση του νου και την επεξεργασία εμπειριών</li><li>συμβάλλουν στη συγκέντρωση και την εσωτερική επαφή.</li></ul>Παράλληλα, μελέτες έχουν δείξει ότι πολλοί άνθρωποι δυσκολεύονται να μείνουν μόνοι με τις σκέψεις τους ακόμη και για λίγα λεπτά (Wilson et al., 2014).Τι μπορεί να χάνουμεΌταν δεν αφήνουμε χώρο στη βαρεμάρα, ίσως χάνουμε:<ul><li>τη δυνατότητα να ακούσουμε τον εαυτό μας</li><li>τη δημιουργικότητα που αναδύεται στην ηρεμία</li><li>την επεξεργασία των εμπειριών μας </li></ul>Η βαρεμάρα, όσο άβολη κι αν φαίνεται, μπορεί να είναι μια πύλη προς την εσωτερική εμπειρία.Τι μπορεί να βοηθήσει<ul><li>να παρατηρούμε πότε σπεύδουμε να γεμίσουμε τον χρόνο</li><li>να αφήνουμε μικρές στιγμές χωρίς ερεθίσματα</li><li>να επιτρέπουμε στον εαυτό μας να «μην κάνει τίποτα» για λίγο </li></ul>Αυτές οι μικρές στιγμές μπορούν να δημιουργήσουν χώρο για μεγαλύτερη σύνδεση με τον εαυτό.

Τι χάσαμε όταν σταματήσαμε να αφήνουμε χώρο στη βαρεμάρα;

Υπάρχουν στιγμές που, πριν ακόμη προλάβουμε να καταλάβουμε τι νιώθουμε, στρεφόμαστε προς τα έξω.«Εσύ τι λες;» «Το έκανα σωστά;» «Μήπως υπερβάλλω;»Η ανάγκη για καθοδήγηση και επιβεβαίωση είναι βαθιά ανθρώπινη. Μέσα από τους άλλους βρίσκουμε ανακούφιση, σύνδεση, μια αίσθηση ασφάλειας.Και όμως, υπάρχει μια λεπτή γραμμή, όταν η απάντηση έρχεται πάντα απ’ έξω.Τα τελευταία χρόνια, η ψυχολογία περιγράφει μια τάση που ονομάζεται “emotional outsourcing” τη μεταφορά της κατανόησης των συναισθημάτων μας στους άλλους.Αντί να μείνουμε λίγο με αυτό που νιώθουμε, βιαζόμαστε να πάρουμε μια απάντηση απ’ έξω.Και αυτό ανακουφίζει. Αλλά μόνο προσωρινά.Όταν απομακρυνόμαστε από τον εαυτό μας Σιγά σιγά, μπορεί να αρχίσουμε να δυσκολευόμαστε να ξεχωρίσουμε:<ul><li>τι νιώθουμε</li><li>τι πιστεύουμε</li><li>τι έχει νόημα για εμάς</li></ul>Και τότε, κάθε αμφιβολία χρειάζεται έναν εξωτερικό καθρέφτη για να σταθεί.Όχι γιατί δεν υπάρχει απάντηση μέσα μας, αλλά γιατί έχουμε μάθει να μην τη συμβουλευόμαστε.Μια μικρή επιστροφή Ίσως δεν χρειάζεται να σταματήσουμε να ζητάμε από τους άλλους. Αλλά να θυμηθούμε να επιστρέφουμε και σε εμάς.Να δημιουργήσουμε έναν μικρό χώρο πριν την απάντηση:<ul><li>«Τι νιώθω τώρα;»</li><li>«Τι θα έλεγα εγώ;»</li><li>«Τι έχει νόημα για μένα;»</li></ul>Όχι για να βρούμε το “σωστό”. Αλλά για να αρχίσουμε ξανά να ακούμε.Η σύνδεση με τους άλλους είναι πολύτιμη. Αλλά η πιο σταθερή πυξίδα που έχουμε, είναι αυτή που υπάρχει ήδη μέσα μας.

Όταν οι άλλοι γίνονται η πυξίδα σου

Anxiety stress in brain, overload in mind. Depression, adhd, ocd. Specialist help

Πολλοί άνθρωποι που βιώνουν έντονο άγχος περιγράφουν έναν βαθύ φόβο ότι μπορεί να «χάσουν τον έλεγχο», να «τρελαθούν» ή ότι κάτι σοβαρό συμβαίνει στο μυαλό τους.Οι σκέψεις αυτές συχνά εμφανίζονται μαζί με έντονες σωματικές αντιδράσεις: ταχυκαρδία, ζάλη, δυσκολία στην αναπνοή, αίσθηση αποπραγματοποίησης ή έντονης ανησυχίας.Η εμπειρία μπορεί να είναι τόσο έντονη ώστε να μοιάζει πραγματικά σαν να βρίσκεται κανείς στα όρια της απώλειας ελέγχου.Ωστόσο, η επιστημονική γνώση για το άγχος δείχνει κάτι πολύ σημαντικό, αυτό που βιώνει το άτομο δεν είναι απώλεια ελέγχου, αλλά μια υπερβολικά ενεργοποιημένη αντίδραση προστασίας του οργανισμού.Το σύστημα συναγερμού του εγκεφάλουΟ ανθρώπινος εγκέφαλος διαθέτει ένα εξελικτικά σημαντικό σύστημα ανίχνευσης κινδύνου. Σημαντικό ρόλο σε αυτή τη διαδικασία παίζει μια εγκεφαλική δομή που ονομάζεται αμυγδαλή, η οποία λειτουργεί σαν ένας εσωτερικός ανιχνευτής απειλής.Όταν ο εγκέφαλος αντιληφθεί κίνδυνο, πραγματικό ή φανταστικό, ενεργοποιείται το αυτόνομο νευρικό σύστημα και ξεκινά η γνωστή αντίδραση fight, flight or freeze (μάχη, φυγή ή πάγωμα).Σε αυτή τη διαδικασία:<ul><li>αυξάνεται ο καρδιακός ρυθμός</li><li>επιταχύνεται η αναπνοή</li><li>οι μύες προετοιμάζονται για δράση</li><li>η προσοχή στρέφεται έντονα προς πιθανές απειλές</li></ul>Όλες αυτές οι αντιδράσεις έχουν έναν βασικό σκοπό: να προστατεύσουν τον οργανισμό από κίνδυνο.Όταν όμως αυτό το σύστημα ενεργοποιείται χωρίς πραγματική απειλή, το άτομο μπορεί να βιώσει έντονο άγχος ή κρίση πανικού.Γιατί τότε νιώθουμε ότι θα «τρελαθούμε»;Ένα βασικό στοιχείο του έντονου άγχους είναι οι λεγόμενες καταστροφικές ερμηνείες των σωματικών αισθήσεων.Το άτομο παρατηρεί μια φυσιολογική σωματική αντίδραση, για παράδειγμα την ταχυκαρδία, και την ερμηνεύει ως ένδειξη σοβαρού κινδύνου.Παράδειγμα:<ul><li>«Η καρδιά μου χτυπάει τόσο δυνατά, κάτι πολύ κακό συμβαίνει.»</li><li>«Νιώθω αποπροσανατολισμένος, ίσως χάνω το μυαλό μου.»</li><li>«Αν συνεχιστεί αυτό, θα χάσω τον έλεγχο.» </li></ul>Η έρευνα στην ψυχολογία του άγχους δείχνει ότι αυτές οι σκέψεις δεν αποτελούν ένδειξη ψυχικής κατάρρευσης. Είναι ένας τρόπος με τον οποίο το μυαλό προσπαθεί να ερμηνεύσει έντονες σωματικές εμπειρίες.Πώς βιώνεται συχνά αυτή η εμπειρίαΟι άνθρωποι που βιώνουν έντονο άγχος ή κρίσεις πανικού συχνά περιγράφουν σκέψεις όπως:<ul><li>«Φοβάμαι ότι θα χάσω τον έλεγχο.»</li><li>«Νιώθω σαν να αποσυνδέομαι από την πραγματικότητα.»</li><li>«Κάτι δεν πάει καλά με το μυαλό μου.»</li><li>«Μήπως τρελαίνομαι;»</li></ul>Αν και αυτές οι σκέψεις μπορεί να είναι ιδιαίτερα τρομακτικές, αποτελούν ένα πολύ συνηθισμένο μοτίβο στο άγχος και δεν σημαίνουν ότι το άτομο χάνει την επαφή με την πραγματικότητα.Τι μπορεί να βοηθήσειΗ κατανόηση του τρόπου λειτουργίας του άγχους αποτελεί συχνά το πρώτο βήμα για να μειωθεί ο κύκλος του φόβου.Μερικά στοιχεία που μπορούν να βοηθήσουν είναι:<ul><li>η κατανόηση των μηχανισμών του άγχους</li><li>η εκμάθηση τρόπων ρύθμισης της αναπνοής και του σώματος</li><li>η σταδιακή αλλαγή των καταστροφικών ερμηνειών</li><li>η διερεύνηση των συναισθηματικών εμπειριών μέσα σε ένα ασφαλές θεραπευτικό πλαίσιο.</li></ul>Η κατανόηση του τρόπου λειτουργίας του άγχους μπορεί να αποτελέσει ένα σημαντικό πρώτο βήμα.Μερικές φορές, μέσα σε έναν ασφαλή θεραπευτικό χώρο, μπορούμε να διερευνήσουμε πιο βαθιά τι ενεργοποιεί αυτές τις εμπειρίες και να αναπτύξουμε σταδιακά μια πιο σταθερή αίσθηση εσωτερικής ασφάλειας.

Όταν φοβάσαι ότι θα χάσεις τον έλεγχο: τι συμβαίνει πραγματικά στο άγχος;

Note paper with the words Just be yoursef hanging on the ceiling with a bokeh background

Υπάρχουν μέρες που νιώθουμε πιο ανοιχτοί, πιο ανάλαφροι, πιο διαθέσιμοι. Και άλλες που όλα μοιάζουν πιο βαριά, πιο κουραστικά, πιο δύσκολα.Μέρες που έχουμε υπομονή, κατανόηση, ενέργεια. Και μέρες που κουραζόμαστε εύκολα, εκνευριζόμαστε, απομακρυνόμαστε.Συχνά δυσκολευόμαστε να αποδεχτούμε αυτές τις εναλλαγές. Θέλουμε να είμαστε σταθεροί, συνεπείς, πάντα «ο εαυτός μας». Όταν όμως δεν τα καταφέρνουμε, μπορεί να νιώθουμε ενοχή ή απογοήτευση.Σαν να κάναμε κάτι λάθος.Κι όμως, η εμπειρία μας δεν είναι σταθερή. Επηρεάζεται από την κούραση, τις σκέψεις, τις σχέσεις, τις αλλαγές που συμβαίνουν γύρω μας και μέσα μας. Δεν είμαστε κάθε μέρα οι ίδιοι και ίσως αυτό είναι απολύτως φυσικό.Μερικές φορές χρειάζεται απλώς να αναγνωρίσουμε ότι σήμερα έχουμε λιγότερη ενέργεια. Ότι ίσως χρειαζόμαστε περισσότερο χρόνο, περισσότερη ησυχία ή λίγη απόσταση από τις απαιτήσεις της ημέρας.Όχι για να δικαιολογήσουμε τα πάντα, αλλά για να αντιμετωπίσουμε τον εαυτό μας με λίγη περισσότερη καλοσύνη.Η σχέση με τον εαυτό μας δεν χρειάζεται να βασίζεται μόνο στην απόδοση ή στη διάθεση της στιγμής. Μπορεί να χωρά και τις καλές και τις δύσκολες ημέρες.Ίσως τελικά η φροντίδα να αρχίζει από την αποδοχή ότι, όπως όλα στη ζωή, κι εμείς αλλάζουμε από μέρα σε μέρα.Και ότι αυτό δεν μας κάνει ασυνεπείς. Μας κάνει ανθρώπινους.

Αγκάλιασε τον εαυτό σου ακόμη και στις δύσκολες μέρες

Quiet Space

Quiet Space – Συνθετική Ψυχοθεραπεία στη Λεμεσό από τη Μαρία Καζαμία. Ένας ήρεμος και ασφαλής χώρος για αυτογνωσία, προσωπική εξέλιξη και συναισθηματική ισορροπία.