Όταν οι άλλοι γίνονται η πυξίδα σου

Υπάρχουν στιγμές που, πριν ακόμη προλάβουμε να καταλάβουμε τι νιώθουμε, στρεφόμαστε προς τα έξω.

«Εσύ τι λες;»
«Το έκανα σωστά;»
«Μήπως υπερβάλλω;»

Η ανάγκη για καθοδήγηση και επιβεβαίωση είναι βαθιά ανθρώπινη.
Μέσα από τους άλλους βρίσκουμε ανακούφιση, σύνδεση, μια αίσθηση ασφάλειας.

Και όμως, υπάρχει μια λεπτή γραμμή, όταν η απάντηση έρχεται πάντα απ’ έξω.

Τα τελευταία χρόνια, η ψυχολογία περιγράφει μια τάση που ονομάζεται “emotional outsourcing” τη μεταφορά της κατανόησης των συναισθημάτων μας στους άλλους.

Αντί να μείνουμε λίγο με αυτό που νιώθουμε, βιαζόμαστε να πάρουμε μια απάντηση απ’ έξω.

Και αυτό ανακουφίζει.
Αλλά μόνο προσωρινά.

Όταν απομακρυνόμαστε από τον εαυτό μας
Σιγά σιγά, μπορεί να αρχίσουμε να δυσκολευόμαστε να ξεχωρίσουμε:

• τι νιώθουμε
• τι πιστεύουμε
• τι έχει νόημα για εμάς

Και τότε, κάθε αμφιβολία χρειάζεται έναν εξωτερικό καθρέφτη για να σταθεί.

Όχι γιατί δεν υπάρχει απάντηση μέσα μας,
αλλά γιατί έχουμε μάθει να μην τη συμβουλευόμαστε.

Μια μικρή επιστροφή
Ίσως δεν χρειάζεται να σταματήσουμε να ζητάμε από τους άλλους.
Αλλά να θυμηθούμε να επιστρέφουμε και σε εμάς.

Να δημιουργήσουμε έναν μικρό χώρο πριν την απάντηση:

• «Τι νιώθω τώρα;»
• «Τι θα έλεγα εγώ;»
• «Τι έχει νόημα για μένα;»

Όχι για να βρούμε το “σωστό”.
Αλλά για να αρχίσουμε ξανά να ακούμε.

Η σύνδεση με τους άλλους είναι πολύτιμη.
Αλλά η πιο σταθερή πυξίδα που έχουμε,
είναι αυτή που υπάρχει ήδη μέσα μας.